Onzekerheid bij kinderen

Iedereen heeft er wel eens last van, zowel jong als oud. Onzekerheid is een naar gevoel om mee rond te lopen. Helaas werd onze dochter niet gespaard. In haar jonge leventje kende ook zij gevoelens van onzekerheid. Haar hebben we een paar handvatten kunnen geven zodat ze wat meer vertrouwen kreeg. Een beetje van onszelf en een beetje met hulp van anderen. Mijn visie? Beter meteen in het beginstadium aan de bel trekken dan wachten tot het zich ontwikkeld tot faalangst. 

Onzekerheid bij kinderen

Faalangst en onzekerheid zijn aan elkaar gelinkt en gaan vaak hand in hand. Toch is er wel degelijk een verschil. In mijn optiek is onzekerheid een tijdelijke emotie. Je weet niet zeker of je iets kunt en eenmaal uitgevoerd met een positieve uitkomst neemt de onzekerheid af en maakt plaats voor euforie. Dit pad heeft mijn dochter bewandeld. Door problemen met haar gehoor liep ze tegen lastige onzekerheden aan. Hoor ik het wel goed? Snap ik wel wat ze van me vragen? En kan ik het ook?

Een hoorapparaat stond bovenaan de lijst. Dit was een hulpmiddel wat binnen enkele weken effect kon hebben. Ze zou niet meer zoveel hoeven te twijfelen als er iets werd gezegd. Aangezien klanken een probleem waren trokken we meteen aan de bel bij de logopedie. En wel voor de 2e keer. Hier kreeg ze wederom handvatten en kennis om mee vooruit te kunnen. Dat en al het vertrouwen dat je te geven hebt maakt een hoop verschil. “Jij denkt dat je iets niet kunt?” “Ik weet wel zeker dat je het kunt.” Natuurlijk wel realistisch blijven. We willen niet zelf een probleem creëren.

Natuurlijk is onzekerheid ook normaal. De eerste keer fietsen met zijwielen en zonder zijwielen. De eerste schooldag. Leren lezen en schrijven. Het hoort er allemaal bij. Een beetje twijfel is goed. Maar in sommige gevallen kan onzekerheid omslaan in faalangst. En dat is een groter probleem.

Faalangst

Zelf ken ik de kant “de faalangst”.  Je wil graag goed presteren en je leert je te pletter. Je gevoel zegt dat je het kunt en natuurlijk lukt het ook want je hebt zo goed geleerd. Tot het moment komt dat je op je taak beoordeeld wordt, dat het proefwerk voor je neus ligt. De meest eenvoudige taken worden een last op je schouders en kunnen volgens jou gewoon niet goed gaan. Zelfs bij de som 10+10 begin je al te twijfelen over de uitkomst. Je hebt het gevoel alsof je hele toekomst afhangt van die ene som. Bij falen stopt het leven en ben je niets waard. Dat is onzin natuurlijk, alleen op dat moment weet je dat niet. Tenminste je hoofd weet het wel, je lichaam geeft andere signalen af.

Met tijd en ondersteuning is dit bij mij vele jaren geleden overgegaan. Een grote passie heeft in mijn geval alle verschil gemaakt. Paarden hebben er altijd voor gezorgd dat mijn hoofd leeggemaakt kon worden. Weg met het negatieve en welkom positieve gedachtes.

Prestatiedruk

Er zijn zoveel manieren om te proberen iemand te helpen. Natuurlijk is ieder mens anders. In deze tijd ligt de lat voor de meeste kinderen al heel hoog. Waar we in mijn jeugd de eerste 2 jaar bezig waren met spelen en ontwikkelen ligt er nu veel meer prestatiedruk bij de kinderen. Of het nu gaat om letterherkenning, het correct vasthouden van een potlood of het maken van een Cito-toets in groep 2. Allemaal komen ze voorbij in de eerste jaren op school.

Deze ontwikkeling speelt zich al jaren af. Dat besef had ik al toen ik 14 jaar was. Mijn 10-jarige zusje kreeg in groep 6 -7 stof die wij in de brugklas aangeboden kregen. Dat vond ik als kind zijnde al erg bizar. Inmiddels zijn we 20 jaar verder en zal het niet zijn afgenomen. Mijn kinderen hoeven geen geniën te worden, bakken met geld te verdienen en de beste te zijn. Ze moeten van mij maar een ding: gelukkig zijn.

Heb jij wel eens last gehad van onzekerheid of faalangst?

 


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Copyright Wereld Van Kinderen 2015-2016